Onthaal_verhaal

Labyrint onthaalde Marianne...niet.

 

Op 5 mei 2004 nam Marianne resoluut de hoorn van de telefoon. Ze was 41 jaar oud, kinderloos en gevangen in een liefdeloos huwelijk. Ze wist niet wat ze met haar leven moest aanvangen. Eten, werken, slapen, werken, eten,… was dat alles? Af en toe had ze gevoelens voor vrouwen, gevoelens die haar verwarden maar ergens ook blij maakten. Het telefoonnummer van Labyrint, een lesbiennebeweging die actief was in Leuven, had ze al een tijdje geleden opgezocht. Het nummer brandde in haar zak in de vage hoop dat iemand van die organisatie haar zou kunnen uitleggen wat die gevoelens betekenden maar tot op heden had ze de moed nog niet gevonden om te bellen. Wat moest ze zeggen? Dat ze graag naar mooie vrouwen keek? Ze was verdorie al twintig jaar getrouwd.

 

Maar vandaag zou ze het doen! Vandaag durfde ze wel. Niet dat er iets speciaals gebeurd was. Het was een gewone, doordeweekse werkdag. Daarna had ze eten gemaakt en dat samen met haar man aan tafel opgegeten. Ze hadden geen vijf woorden tegen elkaar gezegd. Nu had ze het huis voor zich alleen en ineens stond ze daar met de hoorn in haar hand. De telefoon ging een paar keer over en toen werd er opgenomen. Antwoordapparaat. De metalige stem vroeg om een boodschap na te laten en dat er zo snel mogelijk zou teruggebeld worden. Marianne zei haar naam en dat ze graag met iemand van het onthaal zou willen praten. Meer niet. Ze dacht er nog net op tijd aan om haar telefoonnummer in te spreken.

 

De volgende dagen was ze erg actief en zenuwachtig. Elk moment kon de telefoon gaan en dan zou haar saaie leven veranderen. Elk moment kon het gebeuren. Maar de telefoon zweeg. 1 Dag, 2 dagen, een week. Na veertien dagen was de spanning voorbij en het leven ging verder. Terugbellen was geen optie. Het moest zo zijn, wat had ze eigenlijk gedacht.

 

Het duurde 10 jaar, TIEN JAAR, vooraleer Marianne ergens de moed vond - of was het noodzaak - om opnieuw te bellen. Gelukkig werd er dit keer wél opgenomen. Een paar dagen later kon ze al op gesprek met Monique van het onthaal. Een paar maanden daarna scheidde ze van haar man, ging alleen wonen en ze engageerde zich als vrijwilliger bij het Labyrint en het Holebihuis. Binnen de kortste keren had ze een pak vrienden. Het leven werd een stuk minder saai. Ondertussen is ze al twee jaar getrouwd met de vrouw van haar dromen en gelukkiger dan ooit. Eindelijk weet ze wat ze met haar leven kan aanvangen.

 

Na lang zoeken en nadenken heb ik kunnen achterhalen wat er die eerste keer gebeurd was. Waarom Labyrint niet teruggebeld had. We deden een tijdje beroep op een externe antwoorddienst en die had een paar weken plat gelegen. Omdat het probleem te lang aansleepte, annuleerden we ons contract en we kochten een eigen antwoordapparaat. Marianne moet net in die paar weken gebeld hebben.

 

Ik heb nachtenlang liggen piekeren over haar verhaal. Ik kreeg het maar niet uit mijn hoofd. Tien jaar van haar leven omdat ons antwoordapparaat niet werkte. Dat is niet te vatten. Niemand weet hoe het zou gelopen zijn hadden we in 2004 wél terug gebeld. Misschien was Marianne er toen nog niet écht klaar voor; anders zou ze in principe wel een tweede poging gedaan hebben. Maar waarschijnlijk heeft onze fout – waar we op zich niet zoveel konden aan doen, maar toch – haar 10 jaar van haar leven gekost.

 

Er is niets meer aan te veranderen. Ik ben heel blij dat Marianne nu gelukkig is en ze neemt Labyrint ook niets kwalijk. Wat moet zijn, zal zijn. Maar het toont wel aan wat voor impact een goed werkend onthaal kan hebben op een mensenleven. Labyrint probeert daar dan ook veel aandacht aan te besteden . Gelukkig kunnen we al jaren beroep doen op een sterk team dat daar voor zorgt en aandacht heeft voor zowel individuele opvang als groepsgesprekken rond verschillende thema’s.

 

 

Heb jij zin om ons team te versterken? Laat het ons dan zeker weten via info@labyrint-vzw.be en misschien kan ook jij iemands leven veranderen.